Het Jane Goodall Institute roept op tot een einde te maken aan de trofeejacht

Eduardo Goncalves van de Wildlife & Conservation Foundation (Campagne voor een verbod op trofeejacht) heeft de verklaring samen met dr. Goodall opgesteld. Hij zei: “We willen een einde maken aan een historisch onrecht. Net als bij het verbod op de walvisvangst of de afschaffing van de slavernij is het tijd om de trofeejacht naar de geschiedenisboeken te verwijzen. Het is een oubollige praktijk waar de meerderheid van de mensen wereldwijd, onder meer in Noord-Amerika, Europa en Afrika, tegen is. De afschaffing van de trofeejacht was Jane Goodalls laatste wens voor de wereld – laten we haar nalatenschap eren en vervullen.”

Dr. Zara Bending, de vaste deskundige op het gebied van criminaliteit tegen wilde dieren en internationaal recht bij het Jane Goodall Institute Global, voegde hieraan toe: “Jane Goodall was een jarenlange voorvechtster van de campagne om een einde te maken aan de trofeejacht. Wij bij het Instituut streven ernaar die nalatenschap in haar naam voort te zetten. Zoals dr. Goodall zei: ‘Trofeejacht is niet alleen wreed, maar heeft ook een negatief effect op zowel bedreigde als met uitsterven bedreigde wilde dieren. Elk van deze dieren is een individu, met een persoonlijkheid, een geest en emoties.’”

In het kader van de campagne is een nieuw rapport gepubliceerd waaruit blijkt dat beren, apen en olifanten tegenwoordig de meest populaire doelwitten zijn onder trofeejagers. Ook giraffen, leeuwen, nijlpaarden en luipaarden zijn zeer gewild.

Kritiek bedreigde diersoorten zoals de zwarte neushoorn worden nog steeds door trofeejagers gedood, ondanks gegevens van de IUCN waaruit blijkt dat er nog maar 3.000 exemplaren in leven zijn.

Sinds 1970 is het aantal wilde dieren met 73% gedaald. Natuurbeschermers noemen de jacht vaak als een factor die bijdraagt aan de afname van de populaties. Ondertussen blijven westerse regeringen invoervergunningen verlenen aan jagers, waardoor zij hoorns en andere trofeeën (lichaamsdelen) legaal in hun land mogen invoeren. Terwijl er bijvoorbeeld zo’n 20.000 leeuwen in het wild leven, zijn er sinds de dood van Cecil in 2015 10.000 leeuwen geschoten.

Trofeejagers uit slechts 12 landen zijn goed voor 90% van de totale ‘markt’, met de VS bovenaan de lijst. Verschillende Europese landen behoren tot de grootste importeurs van trofeeën. Tussen 80 en 92% van de kiezers in deze landen is echter tegen deze ‘sport’, net als 70 tot 84% van de bevolking in Canada en Zuid-Afrika – de twee populairste bestemmingen voor trofeejagers.

Lokale gemeenschappen klagen dat zij geen voordeel halen uit het feit dat buitenlandse jagers hun wilde dieren doden – waarop zij zelf niet mogen jagen. In Tanzania worden de Maasai met geweld van hun land verdreven om plaats te maken voor luxueuze jachtresorts.

De vooraanstaande Maasai-oudste Boniface Mpario zei: “Trofeejacht is geen Afrikaanse traditie. De hele wereld moet de krachten bundelen en een einde maken aan deze afschuwelijke praktijken, om ervoor te zorgen dat we geen diersoorten verliezen door menselijke hebzucht. Westerse regeringen moeten de invoer van trofeeën verbieden.”

De Zuid-Afrikaanse wetenschapper dr. Ross Harvey, onderzoeksdirecteur bij Good Governance Africa, zei: “De werknemers op de wild-boerderijen in Zuid-Afrika worden vaak net zo zwaar uitgebuit als tijdens de apartheid, en in sommige gevallen misschien zelfs nog wel erger. Trofeejacht is het ultieme symbool van koloniale praktijken. Een georganiseerde overstap van trofeejacht naar natuurtoerisme zou in de armere plattelandsgebieden van Zuid-Afrika veel meer banen kunnen opleveren.”

Over de hele wereld zien we al voorbeelden waarbij economische kansen worden gecreëerd dankzij gemeenschaps-geleid natuurbehoud, ecotoerisme, herstel van leefgebieden en het bevorderen van duurzame bestaansmiddelen. Tegelijkertijd wordt de biodiversiteit beschermd. Zo dragen in Kenia fotosafari’s 1 miljard dollar bij aan de economie – 15% van het BNP van het land. Dit voorbeeld illustreert dat levende wilde dieren een enorme ecologische, culturele en economische waarde bezitten.

Ze creëren ook iets dat moeilijker te meten is, maar net zo belangrijk: trots, verantwoordelijkheid en hoop.

Hoop is een woord dat centraal staat in alles wat we doen bij het Jane Goodall Instituut.

Veel natuurbeschermingsdeskundigen spreken zich uit voor het verbod. Dr. Winnie Kiiru, directeur van Conservation Kenya, zei: “Als bioloog weet ik uit eigen ervaring dat trofeejacht geen natuurbescherming is. Het is een oubollige wrede en elitaire industrie die de complexe sociale structuren van iconische diersoorten zoals olifanten en leeuwen verscheurt, en deze als louter handelswaar behandelt. Wat me woedend maakt, is dat trofeejagers zich richten op de beste exemplaren. Ze richten zich op olifanten met enorme slagtanden, waarvan de slagtanden zo groot zijn dat ze bijna over de grond schrapen. Van zulke individuen zijn er nu nog maar 30 tot 50 over. Wilde dieren zijn meer waard als ze in leven blijven en worden beschermd, dan wanneer ze worden gedood en geëxporteerd. Vóór het jachtverbod was de olifantenpopulatie in Kenia gedaald tot 15.000 exemplaren. Nu is het aantal weer gestegen tot 40.000. Het aantal neushoorns was gedaald tot 400, nu hebben we er meer dan 2.000. Kenia is nu een van de bolwerken voor diersoorten zoals neushoorns.

Professor Phyllis Lee, wetenschappelijk directeur bij de Amboseli Trust for Elephants, zei: “De cijfers zijn ronduit schokkend. Dit rapport illustreert de omvang van de uitbuiting van bedreigde en zelfs niet-bedreigde diersoorten die als trofeeën worden geëxporteerd. Voorstanders van de trofeejacht zijn vaak blind voor de langetermijngevolgen voor de bejaagde diersoorten, met name die welke met uitsterven worden bedreigd.”

Professor Fred Berkovitch, voormalig uitvoerend directeur van Save the Giraffes, zei: “Trofeejacht is een gruwel die zich voordoet als een middel voor ‘natuurbehoud’. CITES heeft vastgesteld dat trofeejagers duizenden exemplaren hebben gedood die met uitsterven bedreigd zijn. Het doden van dieren waarvan het aantal afneemt, staat haaks op natuurbehoud.”

De vooraanstaande natuurbeschermingswetenschapper en directeur van EcoFlix, dr. Ian Redmond, zei: “In een tijd waarin het aantal wilde dieren wereldwijd is afgenomen, is het waanzin om toe te staan dat tienduizenden van ze worden gedood voor trofeeën. Trofeejacht is wreed en onethisch, en brengt evolutionaire schade toe aan de betrokken soorten. Veel van de soorten die bejaagd worden zijn onmisbaar in ecosystemen die van wereldwijd belang zijn.”

De woordvoerder van de Catholic Church’s Environment (Engeland en Wales), bisschop John Arnold, zei: “We hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid om voor onze planeet te zorgen. Het idee dat dieren voor de lol worden bejaagd, terwijl hun dood geen ander doel dient dan het verschaffen van een ‘trofee’, is ronduit beledigend. Trofeejacht is wreed, zinloos en een laffe plundering van onze dierenwereld.”

De keuzes die we vandaag maken, weerspiegelen de waarden waarop we onze gezamenlijke toekomst willen bouwen. Beschouwen we wilde dieren als handelswaar? Of erkennen we dat gezonde ecosystemen, een bloeiende biodiversiteit en het voortbestaan van bedreigde diersoorten van fundamenteel belang zijn voor onze gezamenlijke toekomst? Het Jane Goodall Institute is van mening dat de bescherming van wilde dieren niet alleen een kwestie van natuurbehoud is – het is een ethische verantwoordelijkheid, een ecologische noodzaak en een investering in een veerkrachtigere wereld.

We moedigen iedereen aan om zich in dit onderwerp te verdiepen en mee te helpen een einde te maken aan de trofeejacht.

Meer informatie: pagina over trofeejacht